Krzysztof Lipka

„Muzyka płynęła nieprzerwanym strumieniem, zdawało się, że wysyła ją owa głębia szafiru, nieprzenikniona czeluść nieba, a smyczek skrzypka jest jedynie piórem, które samo nie pisze opowieści o świecie, tylko cienką stróżką przelewa na tło ciszy odwieczny dyktat ponadziemskich mocy. To grało niebo, to brzmiała harmonia sfer, musica mundana, to wiał ku nam wytrwałym oddechem wiekuisty koncert metafizycznej czeluści, to był zew owej pierwotnej prawoli bytu. I naraz nie tylko intelektualnie pojąłem, ale wręcz dotykalnie i dotkliwie odczułem sens tego słynnego stwierdzenia, że właśnie muzyka i tylko muzyka jest bezpośrednim wyrazem najgłębszej woli natury. Jak miłość”.

(fragment powieści Pensjonat Barataria)